“Pierścienie Władzy” to serial jak z mikrofali. W środku niedopieczony

Magda Walma13 listopada 2026, 08:01
Na platformę Amazon Prime Video trafiły cztery pierwsze odcinki trzeciego sezonu jednego z najdroższych seriali świata: “Pierścienie Władzy”. Złą pierwszą odsłonę poprawiła lepsza odsłona druga. A jak na ich tle wypada trzecia? Obejrzałam i już wiem.
Dodaj nas do ulubionych źródeł w Google

“Pierścienie Władzy” miały premierę w 2022 roku. Szumnie zapowiadane jako wielki powrót do Śródziemia okazały się być tym, czego – niestety – większość fanów się spodziewała: wydmuszką, pozbawioną ducha Tolkiena. Drewniane dialogi, oderwanie od bogatych materiałów książkowych, podejście rzeźnika do bohaterów i przeświadczenie, że twórcy wiedzą lepiej, jak tolkienować, niż pisał lata temu sam twórca Śródziemia. Na “Pierścienie” spłynęła fala całkowicie zasłużonej krytyki. Wraz z drugim sezonem jakąś część wcześniejszych problemów udało się wyeliminować. Dostaliśmy angażujący wątek w królestwie Khazad-dum, Numenor przestał być nieznośny. I choć wątki para-romantyczne między Galadriel (wybaczcie szkołę tłumaczenia pana Łozińskiego, dla mnie Galadriel od ponad 30 lat nie jest Galadrielą) a Sauronem nadal przyprawiały o zażenowanie, kontynuację oglądało się… dobrze. Oczywiście nie na poziomie satysfakcji z filmów Petera Jacksona, ale na pewno bywało lepiej niż przy “Wiedźminie” Netfliksa.

Drugi sezon w efekcie oceniono generalnie lepiej niż pierwszy. A jak będzie z trzecim? Otrzymaliśmy przedpremierowe dostępy do siedmiu z zaplanowanych ośmiu odcinków. Po ich obejrzeniu całym “blokiem” napiszę tak: “not great, not terrible“, cytując inżyniera Diatłowa z serialu “Czarnobyl”. Bez zdradzania fikołków fabularnych podpowiem, czego możecie się spodziewać po seansie.

Cóż tam, panie, w polityce? Elfy trzymają się mocno?

No właśnie niekoniecznie. W trzecim sezonie przeskakujemy pięć lat w przód. Sauron rozlewa swoje armie właściwie na całe Śródziemie, bronią się już tylko pojedyncze enklawy elfów. Ich przywódcy zaczynają zdawać sobie sprawę, że pora wezwać posiłki. Problem w tym, że ludzki Numenor, skąd miałyby przybyć, stoi na krawędzi wojny domowej, a przyjacielsko nastawiony jeden król krasnoludów z Morii wpadł we własne, rodzinne tarapaty. I choć wydaje się, że potęga Saurona jest nie do przezwyciężenia, on sam też ma kłopoty. A właściwie jeden, związany z problemami technicznymi, jakie napotkał podczas prób wykucia ostatniego pierścienia.

Jakby polityczne i wojskowe wyzwania dostarczały zbyt mało emocji, w tym sezonie twórcy postawili też na romantyczne zawirowania. I robią to w najmniej tolkienowski sposób, jak można było. O przedziwnym trójkącie miłosnym Celeborn-Galadriel-Sauron wiadomo już od pewnego czasu i niestety, nie były to wyłącznie plotki. Motywacje Saurona i Galadriel sprowadzono do kuriozalnego, para-miłosnego połączenia, w które na trzeciego wbija Celeborn. Udało się wytłumaczyć i uzasadnić jego nieobecność we wcześniejszych sezonach. Mogę tylko żałować, że podjęto takie decyzje wyłącznie po to, żeby mieć podkładkę dla absurdalnego niespełnionego romansu. O ileż ciekawiej byłoby mieć pod ręką Celeborna od początku! Tym bardziej, że Jamie Campbell Bower w tej roli spełnia się i jest w swoim żywiole. Wreszcie nie musi być przerażający, jak Vecna, i choć trudno wyrzucić jego obraz ze “Stranger Things” z głowy, widać, czym jego Celeborn mógł ująć Galadriel.

Niestety! Niestety nie jest to jedyny miłosny trójkąt, jaki nam zaserwowano. Tak, wiadomo, że w dzisiejszych czasach tolkienowska miłość jest zwyczajnie nieatrakcyjna, ale nie oznacza to, że można pożyczyć do tego uniwersum motywy ze średnio zabawnych komedii w stylu “oni się kochają, ale WTEM pojawia się on”. I tak, Tolkien też ma swoje… hm, grzeszki (relacja Turina i Nienor), ale poza tym jednym wybojem opisywane przez niego relacje miłosne są nieskażone, ponadczasowe. Wiadomo też, że pewnie zdrady, zazdrości i pożądania były znane w Śródziemiu, skoro znane były doskonale bratobójstwa, wyżynanie całych ludów i toczenie wojen z powodu klejnotów – miłość nie mogła być jedynym elementem, który pozostałby nieskalany. A jednak sięgając po Tolkiena bierze się do ręki świat w tym przynajmniej aspekcie idealistyczny i duchowy – i to jest piękne. Niby gdzieś w scenariuszu jest echo zrozumienia dla tego faktu, ale niestety nie zawsze to echo dostaje przestrzeń, żeby wybrzmieć.

I tak miłość, tęsknota i zdrady stają się motorem dla trzeciego sezonu. Tam, gdzie jesteśmy bliżej ducha Tolkiena, tam wypada to lepiej. W miejscach, w których przybliżamy się do “Gry o tron”, wypada to bardziej sztucznie, bo jednak Tolkien to nie G.R.R. Martin.

Tu przytniemy, tam wytniemy

Pamiętacie hobbitów z pierwszych dwóch sezonów? Nie? Nic straconego, postanowiono z nich całkowicie zrezygnować. Ku mojej uldze, anihilowano całkowicie wątek darwinistycznie nastawionych niziołków, na czym kompletnie nikt nie ucierpiał. Gandalf jest Gandalfem, Tom Bombadil Tomem Bombadilem i pętające się dookoła nich kosmatostope comic reliefy trafiły tam, gdzie ich miejsce – na śmietnik historii serialu.

Jesteśmy też dokładnie w połowie fabuły, dlatego najwyższa pora na bardziej znaczące decyzje co do tego, jaki los czeka całkiem zmyślone postaci. Harfootowie nie są jedynymi, którzy żegnają się z show, ale ten wątek niech was zaskoczy. A raczej niech zaskoczyć spróbuje, bowiem niestety “Pierścienie Władzy” cierpią na przypadłość bardzo przewidywalnego rozwoju wydarzeń. Większość zwrotów akcji da się przewidzieć na kilka scen wcześniej i tak naprawdę jedyne momenty, w których sama do siebie mówiłam “o, ciekawe!”, wiązały się z wątkiem krasnoludzkim.

Niezbadane, ale jednak znajome

W trzecim sezonie fabuła wkracza w sferę niekoniecznie dobrze opisaną przez Tolkiena. Lata po upadku Eregionu są trochę niezbadanym terytorium, które wykorzystano jak płótno malarskie. Najważniejsze elementy, czyli istnienie konkretnych ludów mniej więcej tam, gdzie one były, oraz wykucie ostatniego Wielkiego Pierścienia – zgadzają się. Reszta to wolna amerykanka twórców. Raz wychodzi im to lepiej (Khazad-dum, tworzenie Pierścienia i upiorów Saurona), a raz trochę lub o wiele gorzej (romanse, Arondir i Theo, nadal nudna jak flaki z olejem Galadriel, w przeważającej większości dialogi).

Wrócił też stary problem. Jeśli w połowie drugiego sezonu w 2024 roku przestałam narzekać na kopiowanie filmów Petera Jacksona, tak niestety wraz z trzecią odsłoną dostajemy kopiuj-wklej z filmowej trylogii, ale w wersji na sterydach. Są te same ujęcia (hobbici kryjący się przy skarpie pod drzewem przed Nazgulem), te same cytaty, ale wypowiadane przez kogoś innego, aż w końcu nawet te same wątki (jeśli zdecydujecie się na seans, to na pewno zauważycie skopiowany filmowy motyw z wyprawy Froda, Sama i Golluma, w którym powtórzono nawet narzekanie na jedzenie, czy gollumowy uśmiech, kiedy Frodo każe Samowi wracać do domu). Nadal nie rozumiem, po co są te zabiegi – czy to tylko lenistwo, czy może jakieś dziwne przeświadczenie, że widz-fan trylogii naprawdę chce zobaczyć to samo, ale odgrzane? To taka filmowa trylogia z mikrofali – ciepła na zewnątrz, ale lodowata i ohydna w środku.

Oglądając “Pierścienie” miałam wrażenie, że są w nich przynajmniej dwie grupy scenarzystów i twórców, grające w przeciąganie liny. Jedna drużyna chciałaby zachować rozum i godność człowieka. To im zawdzięczamy fantastyczną scenę tworzenia Jedynego pierścienia, dobranie Charliego Vickersa do roli Saurona i angażujący wątek krasnoludzki. Druga grupa tylko patrzy na tabelki z pieniędzmi, podpowiadające: “aha, ten fragment w filmach dał efekt WOW, powtórzymy go”, czy też “na co nam sensowne dialogi, lepiej napisze je AI”, “wprowadzimy tę postać na moment, bo musimy ruszyć akcję do przodu, żeby coś się działo” i “nie może być tak, jak w książkach, bo przecież w książkach jest nudno”.

Na etapie trzeciego sezonu widz jest już jednak po jednej ze stron barykady. Albo odpadł w pierwszym sezonie, albo zacisnął zęby i ogląda dalej, bo w sumie chce zobaczyć, co takiego wymyślono. W pierwszej odsłonie wiadomo już było, że “Pierścienie Władzy” z Tolkienem mają wspólne tylko nazwy własne. Tak naprawdę, gdyby z pełnej nazwy show odciąć fragment “Władca Pierścieni” i podmienić wszystkie nazwy własne, byłby tylko jeden powód do narzekania: na plagiat motywu stworzenia magicznych pierścieni. Ja chyba nauczyłam się nie myśleć o tym jak o ekranizacji historii Śródziemia i choć nadal seans sprawia mi momentami spory dyskomfort, oglądam go jak niekoniecznie ambitny fanfik.

“Pierścienie Władzy” to najpiękniejszy serial świata

Pod tym względem nic (na szczęście) się nie zmieniło. To nadal wizualnie obłędny serial. Krajobrazy nie z tej ziemi (tak, Śródziemie znowu zagrała Nowa Zelandia, niektórzy mają na tej planecie więcej szczęścia), wnętrz jakoś teraz jest mniej, ale są fantastycznie dopracowane. Kostiumy – bogactwo barw, tekstur, pomysłów. Gdzieś tam na tyłach pracowali przy tym ludzie, którzy przelali w warstwę wizualną miłość do stworzonego przez Tolkiena świata.

W ramach turystyki po Śródziemiu, odwiedzimy nowy, północny zakątek: imponującą wielkością twierdzę Gundabad. Zerkniemy pod mallorny lorien, zbadamy odległy Rhun i sprawdzimy, jak Sauron urządza się w Mordorze. I to właściwie tyle z nowości. Tym razem częściej przemierzamy z bohaterami nienazwane bezdroża lub uliczki stolicy Numenoru, niekiedy zaginając nieco czas i przestrzeń (skoro Sauron do Gundabadu konno podróżowałby miesiąc, jakim cudem z Lorien do Mordoru również konno można dostać się w około 3 dni?). Dla własnego spokoju lepiej nie zwracać zatem uwagi na odległości, pokonywane przez naszych herosów, bo są one w scenariuszu kwestią nieistotną.

Nadal bardzo mocnym punktem jest muzyka. I wspaniale, że w siódmym odcinku czołówka tak pięknie połączyła się z obrazem na ekranie – zresztą to absolutnie najlepszy moment w całym serialu (chyba, że przebije go nieudostępniony do recenzji finał). Do współpracy Bear McCreary zaprosił Aurorę (to jej magiczny głos woła Elsę w drugiej “Krainie Lodu”) i jest to wyjątkowo udana rzecz.

Trzecie “Pierścienie” nie są tak złe, jak złe były pierwsze. Są mniej więcej równie średnie w stronę “ujdzie”, jak drugie. Zaryzykuję stwierdzenie, że widać tu tendencję wzrostową i pewnie ci, którzy zdecydują się po wcześniejszych odcinkach na seans nie rozczarują się. Ostatecznie oczekiwania są odpowiednio niskie, a na przepiękne widoki zawsze miło popatrzeć.

• <img src="https://bi.im-g.pl/im/b3/96/1f/z33123507H.jpg" alt="Cytat dnia. Marcin Dorociński: Mój patriotyzm polega na tym, że czuję obowiązek…” loading=”lazy”>
  Cytat dnia. Marcin Dorociński: Mój patriotyzm polega na tym, że czuję obowiązek…
• 
  W latach 90. rozkochała w sobie Włochy. Jak to wspomina?
• 
  Rano na stoku, wieczorem w najstarszym mieście Włoch. Pomysł na zimowy dzień w Południowym TyroluMATERIAŁ PROMOCYJNY
• 
  Stephen King wskazał prawdziwego złoczyńcę w “Harrym Potterze”. Nie Voldemort
• <img src="https://bi.im-g.pl/im/8e/96/1f/z33123982H.jpg" alt="Kinowy hit dziś w TV. Krytycy rzadko tak chwalą polskie komedie” loading=”lazy”>
  Kinowy hit dziś w TV. Krytycy rzadko tak chwalą polskie komedie

• 08:01
  “Pierścienie Władzy” to serial jak z mikrofali. W środku niedopieczony
• 06:57
  Najtrudniejszy copiątkowy quiz wiedzy w listopadzie. Dasz radę?
• 20:22
  Wywołał burzę wśród krytyków. Po 12 latach ma status legendy kina
• 16:21
  DiCaprio blokował premierę tego filmu. Bał się, że zniszczy mu karierę
• 16:00
  Rozpoznasz serial po jednym zdjęciu? Rozwiąż quiz dla bystrych!

Source: kultura.gazeta.pl