Mówili, że za film Wajdy powinien dostać Oscara. Debiutował dopiero po pięćdziesiątce
Zdaniem wielu za film Wajdy powinien dostać Oscara. Debiutował dopiero po pięćdziesiątce
Roksana Pamuła14 listopada 2026, 13:45
Ojciec chciał, by był prawnikiem, on marzył o scenie. Przez lata słyszał, że nie ma szans. A jednak Włodzimierz Boruński udowodnił, że na spełnienie marzeń nigdy nie jest za późno.
Dodaj nas do ulubionych źródeł w Google
Przez lata nie mógł rozwinąć skrzydeł. Włodzimierz Boruński już jako dziecko interesował się sztuką, ale jego artystyczny rozwój blokował ojciec, z wykształcenia adwokat, który marzył, by syn poszedł w jego ślady. To za jego namową po ukończeniu obowiązkowej edukacji zaczął studiować prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Szybko zrozumiał jednak, że ten zawód nie jest mu pisany. Gdy zrezygnował z obranego kierunku, jego ojciec wpadł podobno w furię, złorzecząc, że nie poradzi sobie w życiu. Wtedy do akcji wkroczył Julian Tuwim, który był jego kuzynem. Załatwił mu rolę w stołecznym teatrzyku rewiowym.
Semicka uroda stanęła Boruńskiemu na drodze do kariery. Tym zajmował się poza aktorstwem
Boruński odnalazł się na scenie bez problemu i już w 1932 roku przystąpił do egzaminu eksternistycznego, który zdał z powodzeniem. Dokument miał mu otworzyć drzwi do nowych, większych ról, lecz tak się nie stało. Choć reżyserzy się nim zachwycali, to ze względu na semicką urodę odrzucali jego kandydaturę w przedbiegach.
– Moja żydowska fizis nie podobała się właścicielom stołecznych teatrów i kabaretów. Mieli już swoich Żydów i nie potrzebowali nowego, w dodatku wyglądającego jak… karykatura Żyda. Tułałem się po różnych lokalach i nieudolnie naśladowałem styl Lopka Krukowskiego [aktor kabaretowy, rewiowy i filmowy żydowskiego pochodzenia – red.], co było słabiutkie i szmirowate – opowiadał o początkach w branży.
Zrezygnowany przerzucił się więc na reżyserię, w której z kolei szło mu znakomicie. Jego prężnie rozwijająca się karierę przerwał jednak wybuch II wojny światowej, przed którą udało mu się wyjechać na Wschód. Do kraju powrócił dopiero z II Armią Wojska Polskiego, po wyzwoleniu zaś osiedlił się w Lubaniu. Tam powrócił do dawnej pasji i powołał do życia teatrzyk “Siódme niebo”, a także pismo “Na straży”, na łamach którego stawiał pierwsze kroki jako literat. Tęsknota za stolicą była jednak silniejsza i mimo obaw, że w środowisku artystycznym nie będzie dla niego miejsca, kolejny raz postawił wszystko na jedną kartę.
Zobacz wideoRelacja z konferencji “Naszej rewolucji” o Grażynie i Jacku Kuroniach
W jakich filmach wystąpił Włodzimierz Boruński. Był po pięćdziesiątce, gdy po raz pierwszy stanął przed kamerą
Jego obawy okazały się słuszne, bo przez charakterystyczny wygląd zamiast ambitnych ról dostawał, jak sam mówił, ochłapy. Grał więc epizody i jednocześnie pisał wiersze, monologi, piosenki i skecze, które zachwycały widzów Teatru Syrena.
Przełom w jego życiu nastąpił, gdy na początku lat 60. Tadeusz Konwicki zaproponował mu zagranie Goldapfela w “Zaduszkach”, co było jego pierwszym spotkaniem z kamerą. Zachwyt widzów i pozytywne recenzje krytyków sprawiły, że kolejni reżyserzy zaczęli wykazywać chęć nawiązywania z nim współpracy. Tym sposobem w kolejnych latach zagrał m.in. doktora Szumana w “Lalce”, krawca w “Zazdrości i medycynie” i Sommera w “Polskich drogach”. Furorę zrobił także wygłoszony przez niego monolog w “Ziemi obiecanej” Andrzeja Wajdy, który, zdaniem wielu, godny był nawet Oscara.
Mimo wielu sukcesów na ekraniepierwszą główną rolę i jednocześnie ostatnią w karierze Boruński zagrał dopiero w 1985 roku w “Mrzonce” reżyserowanej przez Janusza Majewskiego. Miał wówczas 79 lat. – To jakby mój ponowny debiut, a zarazem moment, w którym przyszła fala refleksji. O tym, co było wcześniej, o życiu i pracy – mówił na łamach magazynu “Kobieta i Życie” i ogłosił, że przechodzi na zasłużoną emeryturę. Zmarł raptem trzy lata później 10 kwietnia 1988 roku.
Cytat dnia. Marcin Dorociński: Mój patriotyzm polega na tym, że czuję obowiązek…
“Jan Holoubek jest jedyną osobą, której mogłem oddać ten materiał”
Rano na stoku, wieczorem w najstarszym mieście Włoch. Pomysł na zimowy dzień w Południowym TyroluMATERIAŁ PROMOCYJNY
Pokochałam ten serial od pierwszego odcinka. Powinno być o nim głośno
Pierwszy w Polsce pozew o kradzież głosu przy użyciu AI. Jest wyrok sądu
- 13:45
Mówili, że za monolog u Wajdy powinien dostać Oscara - 13:12
Są nominacje do Europejskich Nagród Filmowych. Sukces polskiego reżysera - 10:37
Muzyczny król i żywa legenda. Dostał 20 Grammy, Oscara i 2 Złote Globy - 09:14
Wylicytuj dzieło i wesprzyj WOŚP. Aukcja w Światowy Dzień Cukrzycy - 07:20
Dziś w TV hit, którego nie ma na Netfliksie. “Arcydzieło gatunku”
Source: kultura.gazeta.pl
