Rzuciła Hollywood dla zakonu. Były narzeczony odwiedzał ją do końca życia

Jedyna zakonnica, która głosuje na Oscary. Na ekranie namiętnie całowała Elvisa

Zakonnica, która głosuje na Oscary. Na ekranie namiętnie całowała Elvisa

Justyna Bryczkowska9 listopada 2026, 14:13
Debiutowała u boku Elvisa Presleya, grała m.in. z Marlonem Brando i Warrenem Beattym, a wytwórnie MGM i Century Fox chciały podpisać z nią kontrakt na długie lata – wszystko to okazało się nieistotne w obliczu powołania.
Dodaj nas do ulubionych źródeł w Google

Błyskawicznie stała się ulubienicą Ameryki: kolejne propozycje sypały się jak z rękawa, a wytwórnie o nią rywalizowały. Nagle porzuciła karierę aktorską, by oddać życie Bogu. Historia życia Dolores Hart wydaje się jakby wymyślona na zamówienie kościelnych PR-owców. Młoda, piękna i doceniania przez krytyków gwiazda Hollywood w jednej chwili rzuca bujną karierę i kochającego narzeczonego, rozdaje wszystkie swoje sukienki i biżuterię dzieciom przyjaciół, wsiada do taksówki i jedzie do zakonu, by wieść skromne życie monastyczne.To gotowy materiał na scenariusz, nie ma więc co się dziwić, że w 2012 roku powstał o niej film dokumentalny “Bóg to większy Elvis”, który też dostał nominację do Oscara.

Grała z Elvisem, rzuciła Hollywood dla zakonu

Dolores Hart (z domu Hicks) była dosłownie skazana na Hollywood. Urodziła się 20 października 1938 roku jako jedyne dziecko aktorskiego małżeństwa – Berta i Harriett Hicks (sama się po latach śmiała, że byli nieprzyzwoicie pięknymi ludźmi). Jej dziadkowie także pracowali w branży filmowej, więc kwestią czasu było to, kiedy dziewczę pójdzie w ślady krewnych. Kiedy skończyła naukę w katolickim liceum, zachęcana wręcz przez nauczycielki, wzięła udział w castingu. Pokonała setki rywalek i zdobyła główną rolę kobiecą u boku Elvisa  w “Kochając siebie”. Film odniósł ogromny sukces, a Dolores nakręciła jeszcze dwa inne filmy, nim rok później pojawiła się u boku Presleya ponownie w “Królu Kreolu”.  

Dolores była naprawdę utalentowana, co dodatkowo udowodniła, kiedy w 1959 roku została gwiazdą broadwayowskiej sztuki “The Pleasure of His Company”, za którą dostała nominację do nagrody Tony. Pracowała bardzo intensywnie i kręciła kolejne filmy, w tym bardzo popularny obraz “Gdzie są chłopcy”. Jeszcze większe uznanie krytyków zdobyła dzięki produkcji “Lisa”, w której wcieliła się w młodą kobietę, która przeżyła Holokaust – nominowano ją wtedy do Złotego Globu.

W międzyczasie Dolores poznała architekta Dona Robinsona. Ich pierwsza randka trwała trzy godziny, a on już pod koniec tej kolacji poprosił ją o rękę. Nie zgodziła się od razu i poprosiła o więcej czasu, żeby po prostu mogli się umawiać na randki. Zakochali się w sobie po uszy, ale do zaręczyn doszło dopiero po pięciu latach związku. 

Zobacz wideoKukulska o filmie “Jantar”: W tak krótkim życiu wydarzyło się bardzo dużo

Nie było wątpliwości, że Dolores Hart jest jedną z najbardziej obiecujących gwiazd Hollywood, kiedy w 1961 roku dołączyła do obsady biograficznego “Franciszka z Asyżu”. Hart zagrała w filmie świętą Klarę, a rola dzisiaj wydaje się prorocza. Bo wcieliła się w kobietę, która rzuciła wszystko, co posiadała w życiu doczesnym, by podążać śladami świętego Franciszka z Asyżu i została ostatecznie współzałożycielką klasztoru klarysek.

Przy okazji produkcji zorganizowano spotkanie aktorki z papieżem Janem XXIII. – Gdy przedstawiła mu się po prostu “Nazywam się Dolores Hart, gram Klarę”, papież odpowiedział “Tu sei Chiara!” – “Jesteś Klarą!” – opisał Janusz Omyliński na swoim fanpejdżu Lekcjareligii.pl. To wydarzenie przez wielu uznawane jest za przełomowy moment w życiu aktorki, która wtedy miała poczuć powołanie. Prawda jest jednak nieco bardziej skomplikowana – po pierwsze, nakręciła potem jeszcze dwa filmy. Po drugie – ta decyzja kiełkowała w niej znacznie dłużej. 

Miała wziąć ślub, wstąpiła do zakonu

Wychowana przez dziadków Dolores była osobą bardzo wierzącą i religijną. Uczyła się w szkole prowadzonej przez zakonnice, a kiedy pracowała już w Hollywood, codziennie rano o szóstej chodziła na mszę świętą. – Wymodliłam każdą rolę, którą dostałam – powiedziała po latach przed kamerą ekipy kręcącej dostępny naHBO Max dokument “Bóg to większy Elvis”. 

Hart po raz pierwszy pojechała do klasztoru w opactwie Regina Laudis w Betlejem w stanie Connecticut, w którym jest zakonnicą od 60 lat, jeszcze w 1959 roku. Miejsce zarekomendowała jej przyjaciółka i powiedziała, że będzie idealne, by przez kilka dni odpocząć po dziewięciu miesiącach ciągłego występowania w przedstawieniu “The Pleasure of His Company” na Broadwayu. – Przyjechałam i byłam zachwycona. Zaznałam spokoju. Mogłam być sobą – wspomina w filmie dokumentalnym Hart.

Wyznała, że miała wtedy różne obawy dotyczące kariery, o których rozmawiała z Matką przełożoną: że to źle, że jako katoliczka gra w filmach, bo przebywanie w towarzystwie chłopców może sprawić, że będzie podniecona, przez co istnieje ryzyko, że nawiąże kontakty seksualne. W odpowiedzi usłyszała: Dlaczego nie, jesteś dziewczyną? Niewinność nie oznacza, że nie doceniasz tego, co stworzył Bóg. Oznacza, że należy użyć tego we właściwy sposób – poradziła zakonnica. 

– Opuściłam klasztor, czując wewnętrzny spokój i postanowiłam tam kiedyś wrócić – opowiada Dolores, która też już na tamtym etapie zapytała siostry, czy to możliwe, że ona także ma powołanie i powinna wstąpić do zakonu. Poradzono jej, by kontynuowała karierę, co uczyniła z pewną ulgą. Lata mijały, a ona się zaręczyła ze wziętym architektem, Donem Robinsonem – Kochałam go – podkreślała w rozmowie z dokumentalistami. – Tak się złożyło, że oboje byliśmy katolikami. Czułem, że jesteśmy dla siebie stworzeni – opowiedział też Don przed kamerami twórców filmu “Bóg to większy Elvis”. 

Były narzeczony odwiedzał ją tam do końca życia

Trzy tygodnie po tym, jak Dolores powiedziała Donowi w końcu “tak”, Edith Head – amerykańska kostiumografka, ośmiokrotna laureatka nagrody Akademii Filmowej w kategorii za najlepsze kostiumy zaczęła dla niej szyć suknię ślubną. Rozesłali zaproszenia, panna młoda wybrała druhny, zaczęli planować wesele, a Don wystartował z budową domu. Ta miłość jednak nie była tym, co było Dolores pisane. – Stale myślałam o powrocie. Życie zakonne dawało mi możliwość osiągnięcia pełnej jedności z Bogiem i doświadczenia jego wiecznej miłości – opisała wątpliwości, które jej wtedy towarzyszyły. 

Don niedługo przed ślubem zauważył, że jego narzeczona jest od jakiegoś czasu nieobecna myślami i w końcu zapytał ją, co się dzieje. Wtedy okazało się, że dostała list z Regina Laudis, w którym napisano, że jeśli ciągle jest zainteresowana wstąpieniem do zakonu, nadszedł moment, by to zrobić. – Chciałam jednocześnie wstąpić do zakonu i wyjść za Dona – opowiada Dolores.

Do zakonu wstąpiła w czerwcu 1963 roku i została jedną z zaledwie 36 sióstr przestrzegających rygorystycznej reguły benedyktyńskiej. Opactwo Regina Laudis w Betlejem w stanie Connecticut jest bowiem klasztorem o regule zamkniętej. Poza tym siostry prowadzą tam też gospodarstwo rolne. To jedyny tego rodzaju zakon w USA. Dolores była przez długie lata jego przeoryszą. – Nie czułam, że tracę Hollywood. Nie czułam, że tracę cokolwiek. Zakon był darem od Boga, który wkroczył w moje życie w zupełnie nieoczekiwany sposób. Bóg stał się większym Elvisem – opowiedziała przed kamerami dokumentalistów.

Don nigdy się nie ożenił. – Przez 52 lata nie pogodziłem się z odejściem Dolores (…) W końcu zrozumiałem, dlaczego wstąpiła do zakonu: wiem, że nie została powołana do bycia żoną i matką. (…) Opactwo dało jej poczucie bezpieczeństwa. Chciała zostać poślubiona Bogu (…) Spotykałem się z wieloma kobietami po naszym rozstaniu, żadnej nie pokochałem tak, jak Dolores. Została zakonnicą, ale nadal ją kocham. Przychodzę do opactwa od 47 lat. To chyba coś znaczy – opowiedział poruszająco Don. Ich relacja była naprawdę wyjątkowa – twórcom dokumentu “Bóg to większy Elvis” udało się uchwycić, jak chodzą razem po opactwie za rękę, żegnają się czułym pocałunkiem i łzy zmartwienia w oczach Dolores. Don odwiedzał ukochaną do końca życia – zmarł w 2011 roku.

W 2012 roku Dolores Hart po raz pierwszy od 1959 roku pojawiła się na gali oscarowej razem z twórcami dokumentu “Bóg to większy Elvis”. Została też członkinią Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej, co oznacza, że jest jedyną zakonnicą, która głosuje na oscarowe filmy. 20 października 2026 roku skończyła 88 lat, z których ponad 60 spędziła w zakonie. – Ludzie przychodzą z nami porozmawiać o każdej formie cierpienia, które mogą dotknąć ludzkiego serca. Moja rola polega na tym, by pomóc im zrozumieć, że zawsze można odnaleźć nadzieję. A jeśli ją odnajdziesz, możesz też odnaleźć wiarę – opowiada o swojej misji.

• elvis presley
• hollywood
• oscary

• 
  Kurowska o Polakach. “Jak słyszę, że ktoś mówi o sobie, że jest…”
• <img src="https://bi.im-g.pl/im/1e/87/1f/z33061406H.jpg" alt="Polski serial numerem 1 Netfliksa. Pokonał wszystkie produkcje” loading=”lazy”>
  Polski serial numerem 1 Netfliksa. Pokonał wszystkie produkcje
• 
  Polki pokochały efekt tafli lustra. Nie potrzeba do niego prostownicyMATERIAŁ PROMOCYJNY
• 
  Mick Jagger wskazał swojego ulubionego wokalistę. “Mój pierwszy idol”
• Film pobił trzy historyczne rekordy. Ledwo wszedł do kin

• 14:13
  Rzuciła Hollywood dla zakonu. Były narzeczony odwiedzał ją do końca życia
• 12:02
  Filmy, które zna każdy Polak. Jednego słowa brakuje do pełnego tytułu
• 07:01
  Krótkim telegramem zaczęła karierę. Jej hity do dziś kochają Polacy
• 07:00
  Poniedziałkowy quiz wiedzy ogólnej. Tylko omnibus może liczyć na 12/12
• 17:23
  Połączyła ich gorąca miłość. Później zagrali razem w serialu Barei

Source: kultura.gazeta.pl